อายุม า ก แ ล้ ว โมโหให้น้ อ ย มีความสุขให้มาก

อายุมากแล้ว โมโหให้น้อย มีความสุขให้มาก

ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ ยังไงเราก็ต้องเจอ วันที่เหนื่อย หมดแรง อ่อนล้า

ได้ทุกช่วงของชีวิต เพราะชีวิตคนเรา คือการเดินทาง ก้าวเดิน  ผ่   า    นวันเวลา

ย    า    ก  ลำบากมาทั้งชีวิต ยุ่งมาแทบตลอดชีวิต หาเงินมาได้เท่าไหร่

ก็ต้องใช้ไป ทรัพย์สมบัติจำเป็นต้องมีมากแค่ไหน จึงจะรู้สึกพอ

เงินทองกองเป็นภูเขา แลกกับสุขภาพที่ดีไม่ได้ สมบัติล้ำค่า

บนโลกนั้นหา  ย    า    ก แต่สุขภาพที่ดีนั้น หาซื้อที่ไหนไม่ได้

ใช้จ่าย อ    ด  อ   อม ตอนแก่กลับไม่มีใครมาดูแล เมื่อมีชีวิตอยู่

ไม่กล้าใช้ สุดท้ายเงินที่หามาได้ เมื่อเราหมดลม ก็เป็นเพียงกระดาษนั่นแหละ

ดังนั้น จงรู้จักใช้ชีวิตอย่างรอบคอบ แล้วสุดท้าย ความสุข อยู่ที่รู้จัก ปล่อยวาง

เมื่อหิวก็กิน เมื่อง่วงก็นอน เมื่อคิดปล่อยวาง ทั้งชีวิตของเราก็จะสุขใจ

ตลอดชีวิตนี้หากคิดให้ดี ทุกอย่างเพียงสิ่ง  ชั่   ว    คราว เมื่อเราไม่อยู่

มันก็ไม่สำคัญแล้ว เมื่อไม่ได้สิ่งใด ตามที่ใจหวัง จงหัดปล่อยมือ และรู้จักอวยพร

บางสิ่งที่ไม่ได้มาครอบครอง ให้คิด  เ   สี  ย   ว่า เรายังไม่คู่ควร….!!

ไม่จำเป็นเลยที่ต้องไปไขว่คว้า ทั้งที่รู้ว่า มันไม่มีทางได้มา

รังแต่จะมีคนเ  ก   ลี    ย   ด…!!ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเกินพอดี รังแต่จะทำให้คนรำคาญ

“สรรพสิ่ง” เป็นสิ่งจำเป็น ในการดำรงชีวิต

“เงินทอง” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้สำหรับการใช้จ่าย

“บ้าน” เป็นสิ่งจำเป็น ที่ใช้ในการพักอาศัย

“ย    า    น  พาหนะ” เป็นสิ่งจำเป็น ในการเดินทางสู่จุดหมาย

สิ่งต่าง ๆ ที่เราครอบครอง จะดีที่สุด หรือแค่พอมี

ก็ล้วนไม่สำคัญเท่า ความสุขของคนข้างหลัง

คิดให้ทะลุ แล้วมองให้กว้างไกล เรียบง่ายนิด

สับสนหน่อย เบิกบานให้ได้ แล้วอยู่อย่างมีความสุข

คน ๆ หนึ่งจะเดินได้ไกลแค่ไหน

กุญแจสำคัญ คือใครจะเดินอยู่เคียงข้าง

ทางเดินของชีวิต ไปคนเดียวนั้น

ไปได้ไว แต่จะไปให้ไกล ต้องไปด้วยกัน…!!

ขอบคุณอหล่งที่มา อ่านสนุก

Facebook Comments

comments